Etappe 31: Strabeek – Sint Pieter

16 september 2018, 16 km

Mijn hele leven ben ik al niet de meest atletische persoon. Ik kon andere dingen..Er is waarschijnlijk weinig mis met mijn brein-mond coordinatie maar de rest van het lijf doet niet zo mee.. op school leverde dat mij zesje voor gym (niet eens voor effort, maar omdat het anders niet stond bij de rest van mijn cijfers) en een dagje naar de speeltuin bestond voor mij doorgaans uit het rustig wachten op een schommel tot ik weer naar huis mocht..

Toen twee jaar geleden dus een oude penvriend uit mijn jeugd opnieuw mijn leven instapte en hij vertelde dat hij net terugkwam van een voettocht door Spanje (ruim 800km) was mijn reactie dan ook dat ik dat nooit zou kunnen. Waarschijnlijk om mij gerust te stellen opperde hij dat we ook een keer een 8km wandeling konden maken, zonder te beseffen dat voor mij 800 meter al best ver klonk..

In mei 2017 maakten we samen die eerste 8 km (of waarschijnlijk zelfs iets minder) in Frankrijk. De route was prachtig. Uiteraard werd ik ingehaald door bejaarden in slippers maar dat kon me niet deren. Op het eind mocht ik nog even een heuveltje oplopen terug naar de auto…het werd een klein beetje doodgaan op de helling, maar juist in die klim gebeurde er iets waardoor wandelen ineens van mij werd. Niet lang daarna werd het idee van het Pieterpad geboren. Mijn eerste fysieke doel in mijn leven ooit.

Mijn familie en vriendenkring was super enthousiast. Ze zullen vast wel ergens in het achterhoofd gedacht hebben ‘hoe ouder hoe gekker’ maar vanaf het begin was de support hoog. Iedereen wilde graag een etappe meelopen. Ikzelf durfde dat niet aan, maar er kwam wel één app-group waarin iedereen die t wilde volgen in kwam. En elk moment waarop ik er doorheen zat was er wel iemand in deze groep met een positieve vibe. Ik werd lid van de facebookgroep, waar ik veel tips en gezelligheid vond en ik leerde en passant hoe een website werkt. Mijn coach was er ook na die eerste 8 km op iedere etappe altijd..op een afstand, maar o zo dichtbij.

De mooiste ontmoetingen had ik onderweg. Met het local wildlife dat zeker deze warme zomer dichterbij kwam dan ooit. Met de mensen langs het pad, die allemaal supertrots zijn op hun eigen streek, maar vooral die Pieterpadlopers willen helpen. En met de mensen die ook op pad zijn. En heel even samen op pad levert vaak bijzondere gespreksstof. Iedereen heeft zijn eigen verhaal bij dat Pieterpad. Soms triest, soms heel hoopvol, meestal met een lading. En het bijzondere is dat er altijd ruimte is voor dat verhaal. Ships crossing in the night..

En ja, dan kom je ongemerkt ineens aan in Maastricht… en dan kijk je terug en dan heb je ineens zelf bijna 500 km gelopen. En genoten! Met volle teugen..

Dank aan iedereen die mijn avontuur leuker maakte!

 

 

Etappe 30: Sittard – Strabeek

15 september 2018, 24,5 km

Op deze manier oogt industrie best lieflijk

Wat een luxe.. om dan die laatste paar dagen bij je ouders te slapen en je geen zorgen te hoeven maken over vervoer, eindpunten ed. Mijn pa zet mij s ochtends af aan de voet van de Kollenberg, en ik weet dat ik aan het einde van mijn dag maar hoef te bellen..

Net als de stoba in Echt hoort de Kollenberg helemaal tot mijn jeugdherinneringen, maar ook nu loopt t pad langs een andere route.. het voert langs de St Rosakapel, en ik weet dat ik er ooit (verplicht) de processie heb gelopen. Nu in de vroege ochtend word ik getracteerd op een heel andere afleiding. Voor mijn neus sprint een grote rode eekhoorn in een boom omhoog. Terwijl ik een poging doe om mijn telefoon op fotostand te krijgen scheert er op nog geen meter boven mijn hoofd een buizerd achteraan… De eekhoorn is minstens even groot als hij, maar dat staat het instinct blijkbaar niet in de weg. Bijzonder schouwspel. Uiteraard mislukt de foto spectaculair.😂

Via de Windraak begin ik aan een dag vol klimmen en dalen. Ik ben duidelijk aangekomen in het zuiden van het land..het landschap is heuvelachtig, het aantal kruizen en kapellen langs de weg hoog. Het is met afstand een van de meest technische routes die ik loop. Op sommige plekken ben ik extra blij met mijn loopstokken voor de balans. Wat ik vroeger minder zag is dat er ook een behoorlijke dosis humor langs de weg te vinden is. Zo kleedt een voorbijganger een van de houtmonumenten onderweg aan, en heeft groot haasdal daadwerkelijk een gigantische paashaas als brugwacht voor de stad…

 

Ik eet een hapje bij kasteel Terborgh en geniet van mijn laatste echte etappe. Morgen voelt toch een beetje als het rondje rond de kerk op de laatste dag van de tour.. maar vandaag is het Pieterpad mooi, afwisselend, en ook best zwaar. De boerderijen van Terstraten ogen alsof ik een ander tijdperk inloop. Het laatste stuk van de dag voert me opnieuw door de bossen. En dan loop ik Valkenburg binnen… nog één etappe…

 

Etappe 29: Slek – Sittard

14 September, 14 km

De appel valt niet ver van de boom vandaag

Mijn thuis-etappe! Een hele speciale..Op donderdag avond kom ik aan in Sittard. Voor de laatste paar etappes hoef ik geen onderdak en vervoer meer te regelen, want ik slaap bij mijn ouders die nog steeds in Sittard wonen.

Sinds ik gestart ben met het Pieterpad belooft mijn pa een stukje mee te lopen. Aangezien beide routes naar en van Sittard hele lange zijn (>23 km) heb ik Montfort-Sittard in tweeen gehakt. Samen vertrekken we dus naar ons beginpunt in Slek (Echt) voor de wandeling van 14 km richting mijn geboortestad. Ik had me geen zorgen hoeven maken.. Pa is fit en had ook een grotere route aangekund..

We lopen opnieuw vooral langs velden en kleine stukjes bos. De natuur lijkt zich voorzichtig te herstellen. Hoewel de herfst zich op allerlei manieren aankondigt, is het ook groener dan het de laatste maanden geweest is. De grassen hebben duidelijk baat gehad bij de regenbuien van de laatste tijd.

Halverwege de route worden we ingehaald door een zeer grote hoeveelheid wielrenners en mountain bikers. Bij een van de begeleiders horen we dat ze 7 dagen lang op pad zijn en elke dag een tocht van 70/ 100 km fietsen voor een medicijn voor de spierziekte duchenne. De ploegen zijn zeer divers en ik heb bewondering voor ze.. ik zou het zeker niet kunnen.

img_6720Bij Susteren wordt Nederland op zn smalst.. het zit ingeklemd tussen Belgie en Duitsland. Hier maakt t Pieterpad ook zijn laatste detour over de grens en pikken we het laatste stukje Duitsland mee

Maar dan doemen in de verte dan toch de flats van Limbrichterveld in het zicht.. samen lopen we door de oude binnenstad naar de markt, waar we bij ich en dich (jij en ik) mijn moeder treffen voor lunch en koffie. Mooie tocht!

 

 

Etappe 25b: Grubbenvorst – Venlo

 

11-9-2018, 10 km

Wat in het vat zit…

Aangezien dit weekeinde het einde van het Pieterpad eraan zit te komen, heb ik nog een klein stukje in te halen.. een paar weken geleden ben ik bij de ijssalon in Grubbenvorst gestopt, en vervolgens in Venlo verder gegaan.. dat tussenliggend stukje moet dus nog.. vol goede moed parkeer ik na het werk in Horst dus mijn auto bij het startpunt en ga ik op weg naar het veer.. dit veer is er een zonder echte wachttijd, dus ik sta als snel aan de overkant van de maas.

img_6664De route is overzichtelijk en komt neer op ‘loop langs het water naar het station’. Op de een of andere manier hebben we ook in september nog steeds prachtig weer.. met 27 graden en een stevig briesje stap ik tussen de koeien op de oevers. Dit stukje route heeft ook de beste snelweg ‘over’steek.. de oever loopt onder de weg door..ideaal!

En zonder dat ik er erg in heb ben ik dan ineens in Venlo en heb ik alle puzzelstukjes pieterpad weer op volgorde liggen.. laat t weekend maar komen!

Etappe 28: Montfort – Slek

 

9 september 2018, 10 km

Vandaag een korte route op het programma. Mijn sociaal leven dicteert een vroege thuiskomst in Bussum, maar ik kan nog wel alvast een klein stukje lopen.

Op de kaart zie ik dat tot Slek ongeveer 10km is. Nou heb ik nooit van Slek gehoord, maar het dorp waar het deel van uitmaakt (Echt) was het dorp waar ik vroeger -in de prehistorie -uitging. In die tijd dat je nog disco’s, new wavers en hardrockers had. Ik hoorde tot de new wavers, en in Echt lag de Stoba. Dus nu echt midden in het jeugdsentiment …

De twee tochten van dit weekeinde kenmerken zich door prachtige luchten. Heel veel kleine wolken zorgen voor prachtige foto’s. In Montfort loop ik langs de kasteelruïne, en de tuinen, en vervolgens is het vandaag vooral akkers en vergezichten.

De bramen langs de kant spelen een bijzonder spel; blijkbaar kennen ze twee stadia: rood en verdord. Ondanks de vele struiken zijn er bijzonder weinig geschikt om te plukken. Toch jammer. Het heeft zn charme om vers fruit te plukken gedurende de tocht.

Bij aankomst in Slek blijkt de route terug weer een uitdaging. Openbaar vervoer in Echt werkt prima, maar Montfort staat niet echt op de kaart, dus er moest weer een taxi worden overtuigd. Als er iets is in het Pieterpad wat ik heb onderschat, is het het verkrijgen van een rit van a naar b. Daar zitten zeker nog gaten in de markt. Toch nog op tijd voor mijn afspraak gelukkig. Nog 14 km en dan kan ik bij mijn ouders aanschuiven…

Etappe 27: Swalmen – Montfort

 

8 september 2018, 23 km

 

img_6553
Geen eigen foto

S ochtend vroeg weer op pad; langzamerhand steeds dieper het zuiden in, waardoor mijn reis inmiddels zon twee uur is voordat ik de eerste stappen zet.. in Swalmen wordt ik op de eerste rotonde al opgewacht door een enorme draak… als dat maar geen voorbode is..

Na een paar stappen sta ik voor ‘de mert’ in Swalmen..richting Montfort vandaag.. met ‘oefenbepakking’ deze keer.. mijn nieuwe rugzak oogt spectaculair😉, maar ik ben toch blij dat ik voor vanavond gewoon een hotel geboekt heb en geen tent hoef op te zetten.. respect voor iedereen die dat na een etappe nog voor elkaar krijgt!

De eerste pagina uit het boekje is lang vandaag, maar aan het einde wacht wel een mooie beloning van heerlijke koffie bij Spik.. ik moet lachen om de benamingen.. ik loop door de spijkerbroek.. ook weer eens wat anders..  het is in het eerste stukje wel navigeren..rondom een mini loopgeul heeft een vriendelijke landeigenaar aan twee kanten prikkeldraad geplaatst.. om nou te zeggen dat ik dit mijn evenwichtsgevoel ten goede komt, nee.. maar het geeft mijn brein wel de nodige afleiding!
img_6546

na Spik lopen we vooral om Roermond heen.. dit betekent dat we een aantal grotere wegen doorkruizen, en dat we redelijk wat asfalt op de route hebben.. toch ben ik wel blij dat we niet door Roermond hoeven.. begrijp me niet verkeerd.. het is een mooie stad, maar ik loop toch echt liever bospaadjes!

In Melick heb ik de lunch gepland.. ik heb de keuze tussen een snackbar en een eetcafe. Ik kies voor de laatste, maar daar is helaas een koffietafel (uitvaart) aan de gang, dus dat gaat niet door. Gelukkig krijg ik wel een kopje koffie.. dan maar door naar st Odilienberg.. ondanks dat ik vroeger op een steenworp woonde was dit mijn eerste keer hier.. wat een leuk dorp! De lunch blijft een beetje sappelen.. bij een cafe kan ik gelukkig een tosti bestellen.. de inwendige mens was eraan toe zo rond 15:00..

en dan toch tijd voor het laatste stukje van vandaag.. richting Montfort.. de laatste vijf km gaan opnieuw door bossen en paadjes.. fijn!
ik ben wel blij als Montfort opduikt..op mijn teller staan 23 km..met bepakking!
tevreden mens!!

Etappe 26: Venlo – Swalmen

1 september 2018, 23,5 km

September alweer! Dan komt mijn wandeling in Frankrijk in oktober ineens heel dicht bij… maar op dit moment is Frankrijk in Nederland om mij te helpen met mijn laatste voorbereidingen… dus inmiddels ben ik de trotse eigenaar van een 65 liter rugzak, een trekking mat, een mummy en een camelbak… 😂… van die woorden waar ik tot voor kort het bestaan niet van wist (of er tenminste een heel ander beeld bij had)

En dat betekent ook dat ik voor het eerst een etappe op het Pieterpad niet alleen loop. Ik moet nog een stukje van mijn vorige etappe afmaken (Grubbenvorst -Venlo) maar besluit dit later deze maand met werk te combineren. We starten dus met een volle etappe in Venlo.. en het is een dikke vandaag.. ruim 23 km richting Swalmen.

Dikke etappes maken me nog steeds een beetje nerveus.. ik weet dat ik ze af kan lopen, maar het is altijd een beetje een verassing hoe lang ik erover ga doen…de route van vandaag gaat grotendeels door het bos in het grensgebied. Steeds lopen we tussen Duitse bomen en Nederlandse akkers. Aan beide zijden zien we uitkijkposten voor jagers, en de geluiden die we opvangen doen vermoeden dat het seizoen ook gestart is. De eerste bosbewoners die we tegenkomen zijn bijzonder genoeg schapen!

 

Dat was weer eens wat nieuws! De schapen vinden ons minstens zo interessant als wij hen..maar houden in tegenstelling tot de gemiddelde knuffelkoe een veilige afstand.

Bij Tegelen lopen we over een voormalige vuilnisbelt, die inmiddels veranderd is in een prachtig natuurgebied. Soms doen we dingen goed. Halverwege de dag komen we langs Reuver, waar we van de lunch genieten. Inmiddels staat er 13 km op de teller, dus ik ga erop vertrouwen dat we het einde van de route gaan halen. Toch blijven de laatste kilometers altijd hardnekkig en zwaar. Net voordat we Swalmen inlopen zien we nog een bijzonder tafereel.

Noem dat maar gewoon species-fluidity…. bambi voelde zich heel duidelijk thuis tussen Bertha en Clara 4. Ze loeide nog net niet naar ons… maar dan lopen we dan toch de geboortestad van mijn opa in.. woohooo!

We overnachten een eindje verderop in het witte stadje Thorn, waar de avondzon zorgt voor een bijzondere foto

Nog vier te gaan!