Etappe 31: Strabeek – Sint Pieter

16 september 2018, 16 km

Mijn hele leven ben ik al niet de meest atletische persoon. Ik kon andere dingen..Er is waarschijnlijk weinig mis met mijn brein-mond coordinatie maar de rest van het lijf doet niet zo mee.. op school leverde dat mij zesje voor gym (niet eens voor effort, maar omdat het anders niet stond bij de rest van mijn cijfers) en een dagje naar de speeltuin bestond voor mij doorgaans uit het rustig wachten op een schommel tot ik weer naar huis mocht..

Toen twee jaar geleden dus een oude penvriend uit mijn jeugd opnieuw mijn leven instapte en hij vertelde dat hij net terugkwam van een voettocht door Spanje (ruim 800km) was mijn reactie dan ook dat ik dat nooit zou kunnen. Waarschijnlijk om mij gerust te stellen opperde hij dat we ook een keer een 8km wandeling konden maken, zonder te beseffen dat voor mij 800 meter al best ver klonk..

In mei 2017 maakten we samen die eerste 8 km (of waarschijnlijk zelfs iets minder) in Frankrijk. De route was prachtig. Uiteraard werd ik ingehaald door bejaarden in slippers maar dat kon me niet deren. Op het eind mocht ik nog even een heuveltje oplopen terug naar de auto…het werd een klein beetje doodgaan op de helling, maar juist in die klim gebeurde er iets waardoor wandelen ineens van mij werd. Niet lang daarna werd het idee van het Pieterpad geboren. Mijn eerste fysieke doel in mijn leven ooit.

Mijn familie en vriendenkring was super enthousiast. Ze zullen vast wel ergens in het achterhoofd gedacht hebben ‘hoe ouder hoe gekker’ maar vanaf het begin was de support hoog. Iedereen wilde graag een etappe meelopen. Ikzelf durfde dat niet aan, maar er kwam wel één app-group waarin iedereen die t wilde volgen in kwam. En elk moment waarop ik er doorheen zat was er wel iemand in deze groep met een positieve vibe. Ik werd lid van de facebookgroep, waar ik veel tips en gezelligheid vond en ik leerde en passant hoe een website werkt. Mijn coach was er ook na die eerste 8 km op iedere etappe altijd..op een afstand, maar o zo dichtbij.

De mooiste ontmoetingen had ik onderweg. Met het local wildlife dat zeker deze warme zomer dichterbij kwam dan ooit. Met de mensen langs het pad, die allemaal supertrots zijn op hun eigen streek, maar vooral die Pieterpadlopers willen helpen. En met de mensen die ook op pad zijn. En heel even samen op pad levert vaak bijzondere gespreksstof. Iedereen heeft zijn eigen verhaal bij dat Pieterpad. Soms triest, soms heel hoopvol, meestal met een lading. En het bijzondere is dat er altijd ruimte is voor dat verhaal. Ships crossing in the night..

En ja, dan kom je ongemerkt ineens aan in Maastricht… en dan kijk je terug en dan heb je ineens zelf bijna 500 km gelopen. En genoten! Met volle teugen..

Dank aan iedereen die mijn avontuur leuker maakte!

 

4 thoughts on “Etappe 31: Strabeek – Sint Pieter

  1. Een prestatie om trots op te zijn Sjaak!
    Met veel plezier je vlogs gelezen πŸ˜‰
    Op naar de volgende uitdaging?

    Like

  2. Well, there is a time of starting, a time of finishing, and all that is in between..

    Yes Jack, I remember the very 1st walk we did together, you put on a brave face, you doubted yourself at every step but you made it!

    Yes Jack, I also remember insisting we walk 2 km to the Appie for the groceries, and it almost killing you!

    Yes Jack, I remember how scared you were when we did the 18 km loop… but you made it!

    But

    I also remember the day that you wrote ” Today I have a short day of walking.. just 10 km!

    I remember you writing.. Just finished my 24 km walk..

    I remember how excited you were, every time you bought some new walking gear…

    And I especially remember how happy you sounded after every walk!..

    It makes me so happy that in just a year’s period you went from almost not being able to walk, to actually walking a 496 km trail.. But, what makes me even happier than that, is the fact that you genuinely loved doing it!.. THAT is what makes me the happiest of all.

    In under 2 weeks time you will embark on a new adventure, and new challenges.. but I have no doubt at all, you will do it with that big smile of yours!..

    As you yourself now know Jack… One trail leads to another”.. I can’t wait to hear about your other trails.

    You are an AMAZING person Jack.. I hope you are as proud of yourself, as I am of you…

    HAPPY TRAILS JACK
    ❀

    PS I know I have posted this song, but I want it to be the final song as well..
    .

    Like

    1. Yeah yeah yeah yeah…
      I cannot wait to go back into β€˜exploring mode’.. i have no doubt you will join me in my trails, whether it’d be together in some sunshiny environment or from (y)our spot in the garden… i wouldn’t give up those β€˜hey mister’ breaks for anything…

      * π–­π—ˆπ— 𝖺𝗅𝗅 π—π—π—ˆπ—Œπ–Ύ π—π—π—ˆ 𝗐𝖺𝗇𝖽𝖾𝗋 𝖺𝗋𝖾 π—…π—ˆπ—Œπ— *

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s